Platonizm to filozofia Platona, jednego z najbardziej wpływowych myślicieli w historii Zachodu. Jego centralną doktryną jest teoria form. Platon argumentował, że świat, który postrzegamy zmysłami, nie jest światem rzeczywistym. Jest cieniem wyższej rzeczywistości. Świat rzeczywisty składa się z wiecznych, niezmiennych form: samego Piękna, samej Sprawiedliwości, samego Dobra. Poszczególne rzeczy na świecie są piękne lub sprawiedliwe o tyle, o ile uczestniczą w tych formach. Forma Dobra jest najwyższa, źródłem wszelkiego bytu i wiedzy.

Platon przedstawiał swoją filozofię w dialogach, z Sokratesem jako głównym mówcą. Do najsłynniejszych należą „Państwo”, „Uczta”, „Fedon” i „Timajos”. Platonizm wywarł wpływ na wczesne chrześcijaństwo, zwłaszcza za sprawą Augustyna i Orygenesa. Ukształtował filozofię islamską za sprawą Al-Farabiego i Awicenny. Ukształtował filozofię żydowską za sprawą Filona. W okresie renesansu zainspirował Akademię Florencką. W filozofii nowożytnej wpłynął na matematykę, gdzie wielu myślicieli utrzymuje, że obiekty matematyczne istnieją niezależnie od umysłu. Platonizm to nie tylko doktryna historyczna. Jest on żywą opcją w metafizyce, epistemologii i filozofii matematyki.

Podstawowe doktryny

• Teoria form. Wieczne, niezmienne rzeczywistości wykraczające poza świat zmysłów.
• Wspominanie. Uczenie się jest przypominaniem sobie tego, co dusza już wie.
• Dobro. Najwyższa Forma, źródło bytu i wiedzy.
• Linia podziału. Hierarchia wiedzy od wyobraźni do zrozumienia.

Platonizm nie jest tożsamy ​​z filozofią samego Platona, choć te dwie nurty się pokrywają. Platonizm odnosi się do tradycji, która rozwinęła się z jego myśli.