Co sprawia, że ​​z biegiem czasu pozostajesz tą samą osobą? Zmieniłeś się od dzieciństwa. Twoje ciało urosło. Twoje wspomnienia zanikły. Twoje przekonania i pragnienia uległy zmianie. A jednak nadal jesteś sobą. Tożsamość osobista to ciągłość samego siebie w czasie. Pytanie brzmi, co stanowi podstawę tej ciągłości. Czy to ciało, mózg, pamięć, czy coś innego?

Locke argumentował, że tożsamość osobista jest ugruntowana w ciągłości świadomości, a zwłaszcza pamięci. Jeśli pamiętasz, że byłeś dzieckiem, jesteś tą samą osobą. Reid sprzeciwiał się temu opisowi, twierdząc, że jest on kołowy, ponieważ pamięć zakłada tożsamość osobistą. Hume argumentował, że nie ma trwałego „ja”, a jedynie zbiór percepcji. Parfit argumentował, że tożsamość osobista nie jest tym, co się liczy. Liczy się psychologiczna łączność i ciągłość, które mogą pojawiać się stopniowo. Te debaty mają znaczenie dla etyki i prawa. Decyzje dotyczące uprzednich zaleceń, donacji narządów i decyzji o końcu życia zależą od założeń dotyczących tożsamości osobistej. Jeśli nie jesteś tą samą osobą, którą byłeś dziesięć lat temu, czy możesz ponosić odpowiedzialność za to, co wtedy zrobiłeś?

Teorie tożsamości osobistej

• Ciało. Jesteś swoim ciałem.
• Pamięć. Jesteś ciągłością swoich wspomnień.
• Ciągłość psychologiczna. Jesteś ciągłością swojego życia psychicznego.
• Bundle. Nie ma trwałego „ja”, są tylko percepcje.

Tożsamość osobista to nie tylko zagadka filozoficzna. To praktyczne pytanie o odpowiedzialność, zaangażowanie i troskę.