Czopek to postać leku, którą wprowadza się do odbytnicy lub pochwy, gdzie rozpuszcza się lub topi, uwalniając lek. Droga doodbytnicza jest przydatna, gdy pacjent nie może połykać, wymiotuje lub jest nieprzytomny. Omija również górny odcinek przewodu pokarmowego, co oznacza mniejszy rozkład pod wpływem kwasu żołądkowego i szybsze działanie niż w przypadku niektórych leków doustnych. Droga dopochwowa jest stosowana w przypadku schorzeń miejscowych, takich jak infekcje, lub w celu podania hormonów.

Czopki są wykonane z bazy, która topi się w temperaturze ciała, takiej jak masło kakaowe lub glikol polietylenowy. Lek jest mieszany z bazą, która jest formowana w kształt pocisku lub torpedy. Czopki doodbytnicze są wprowadzane za zwieracz odbytu, gdzie ulegają rozpuszczeniu, a lek jest wchłaniany przez błonę śluzową odbytu. Wchłanianie może być nieregularne, a niektóre leki nie wchłaniają się dobrze tą drogą. Czopki są również stosowane jako środki przeczyszczające, przeciwwymiotne i przeciwbólowe, szczególnie w opiece pediatrycznej i paliatywnej.

Uwagi praktyczne:

• Przechowywanie. Wiele czopków należy przechowywać w lodówce, aby zachowały konsystencję stałą.
• Wkładanie. Pomocne jest smarowanie i użycie palca w rękawiczce. Włóż igłę przez zwieracz.
• Retencja. Pacjent powinien leżeć nieruchomo przez kilka minut, aby zapobiec wydaleniu.
• Wchłanianie. Może być nieprzewidywalne, szczególnie przy podaniu doodbytniczym.

Czopki nie są pierwszym wyborem w przypadku większości leków, wypełniają jednak ważną niszę, gdy inne drogi podania nie są możliwe.