Wzdłuż wybrzeży strefy tropikalnej i subtropikalnej drzewa i krzewy, specjalnie przystosowane do słonej wody, tworzą gęste lasy międzypływowe. Są to namorzyny. Ich korzenie podporowe i pneumatofory pozwalają im przetrwać w miękkich, ubogich w tlen osadach i wymieniać gazy z atmosferą.

Lasy namorzynowe stabilizują linie brzegowe, zatrzymują osady i redukują energię fal podczas sztormów. Stanowią siedlisko dla ryb i skorupiaków, wspierają życie dzikiej przyrody i magazynują duże ilości węgla w podmokłych glebach. Lokalne społeczności od dawna polegają na namorzynach jako źródle drewna, paliwa i ochronie wybrzeża.

Pomimo swojej wartości, namorzyny zostały w dużej mierze wycięte pod uprawę akwakultury, rolnictwo i rozwój miast. Obecnie prowadzone są projekty rekultywacyjne, których celem jest odwrócenie części strat, z różnym skutkiem, w zależności od hydrologii i zaangażowania społeczności. Zmiany klimatyczne niosą ze sobą zarówno zagrożenie podniesienia się poziomu morza, jak i możliwość ekspansji w kierunku biegunów, tam gdzie pozwoli na to temperatura. Zdrowe lasy namorzynowe pozostają jedną z najskuteczniejszych naturalnych form obrony wybrzeży tropikalnych.

• Drzewa odporne na sól tworzące lasy międzypływowe
• Chroń linie brzegowe i przechowuj dwutlenek węgla
• Pełnią funkcję żłobków dla gatunków morskich
• Zagrożone wylesianiem i wzrostem poziomu morza