Każdy stan, który atakuje przede wszystkim mózg, rdzeń kręgowy lub nerwy obwodowe, jest klasyfikowany jako zaburzenie neurologiczne. Kategoria ta jest szeroka i obejmuje ostre zdarzenia, takie jak udar, choroby postępujące, takie jak choroba Parkinsona i Alzheimera, zaburzenia rozwojowe, takie jak padaczka i mózgowe porażenie dziecięce, oraz urazy, takie jak urazowe uszkodzenie mózgu.

Objawy zależą od lokalizacji i charakteru patologii i mogą obejmować osłabienie, utratę czucia, drgawki, pogorszenie funkcji poznawczych, ból oraz zaburzenia ruchu lub funkcji autonomicznych. Diagnoza obejmuje badanie kliniczne z obrazowaniem, elektrofizjologiczne, badania laboratoryjne, a czasami analizę genetyczną.

Leczenie może być objawowe, modyfikujące przebieg choroby, chirurgiczne lub rehabilitacyjne. Ponieważ układ nerwowy ma ograniczoną zdolność do samonaprawy, wiele zaburzeń neurologicznych prowadzi do trwałej niepełnosprawności. Badania nad mechanizmami, biomarkerami i nowymi terapiami są intensywne, napędzane dużym obciążeniem osobistym i społecznym związanym z tymi schorzeniami.

Wczesne rozpoznanie i dokładna lokalizacja pozostają podstawą skutecznej opieki neurologicznej.