Elke aandoening die primair de hersenen, het ruggenmerg of de perifere zenuwen aantast, wordt geclassificeerd als een neurologische aandoening. Deze categorie is breed en omvat acute gebeurtenissen zoals een beroerte, progressieve ziekten zoals de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer, ontwikkelingsstoornissen zoals epilepsie en hersenverlamming, en letsels zoals traumatisch hersenletsel.

De symptomen zijn afhankelijk van de locatie en aard van de aandoening en kunnen bestaan ​​uit zwakte, gevoelsverlies, epileptische aanvallen, cognitieve achteruitgang, pijn en stoornissen in de beweging of autonome functies. De diagnose wordt gesteld op basis van een combinatie van klinisch onderzoek, beeldvorming, elektrofysiologie, laboratoriumonderzoek en soms genetisch onderzoek.

De behandeling kan symptomatisch, ziekteverlagend, chirurgisch of revalidatiegericht zijn. Omdat het zenuwstelsel een beperkt zelfherstellend vermogen heeft, leiden veel neurologische aandoeningen tot blijvende invaliditeit. Er wordt intensief onderzoek gedaan naar mechanismen, biomarkers en nieuwe therapieën, gedreven door de hoge persoonlijke en maatschappelijke last die deze aandoeningen met zich meebrengen.

Vroege herkenning en nauwkeurige lokalisatie blijven de basis van effectieve neurologische zorg.