Powtarzanie słowa lub frazy na początku kolejnych zdań tworzy rytmiczny mechanizm. Anafora to celowe powtórzenie. Klasycznym przykładem jest przemówienie Martina Luthera Kinga Jr. „Mam marzenie”; każde nowe zdanie zaczyna się od tych samych trzech słów, budując intensywność i jedność. Ten zabieg pojawia się w poezji, oratorstwie i prozie, gdy pisarz chce dobitnie podkreślić jakiś punkt widzenia lub stworzyć wrażenie nagromadzenia.

Anafora różni się od prostej redundancji. Powtarzany element nie jest wypełniaczem; za każdym razem tworzy nową informację, dzięki czemu słuchacz lub czytelnik odczuwa zarówno ciągłość, jak i progresję. W języku biblijnym, przemówieniach politycznych i sloganach reklamowych ten schemat jest powszechny, ponieważ jest zapadający w pamięć i oddziałuje emocjonalnie. Nadużywanie może stać się monotonne, ale umiejętne wykorzystanie przekształca powtórzenie w strukturalny szkielet.

Studenci retoryki uczą się rozpoznawać anaforę i ją ćwiczyć. Technika ta skupia uwagę na powtarzanym wyrażeniu, jednocześnie pozwalając reszcie każdego zdania rozwinąć argumentację lub obraz. Gdy powtarzana fraza sama w sobie jest silna, skumulowany efekt może być większy niż suma poszczególnych stwierdzeń.