Nie wszystkie roszczenia są wypłacane w dniu zgłoszenia. Rezerwa na straty to szacunek ubezpieczyciela dotyczący kwoty, która pozostaje do wypłaty z tytułu roszczeń, które już wystąpiły. Jest ona wykazywana jako zobowiązanie w bilansie i stanowi jedną z największych pozycji w sprawozdaniach finansowych ubezpieczyciela.

Rezerwy na straty ustalane są przez dział roszczeń w oparciu o indywidualne, znane roszczenia. Rezerwy IBNR są szacowane przez aktuariuszy w odniesieniu do roszczeń niezgłoszonych oraz na potrzeby przyszłego rozwoju znanych roszczeń. Razem stanowią one rezerwę na straty całkowite. Dokładność wpływa na raportowany zysk, podatki i wypłacalność.

Adekwatność rezerw jest weryfikowana przez aktuariuszy, audytorów i organy regulacyjne. Nowe wzorce roszczeń, zmiany prawne i inflacja mogą spowodować, że wcześniejsze szacunki okażą się zbyt wysokie lub zbyt niskie. Postawa kierownictwa wobec tworzenia rezerw – konserwatywna lub agresywna – wpływa na wiarygodność publikowanych wyników.

• Szacunkowa odpowiedzialność za niezapłacone roszczenia
• Obejmuje rezerwy przypadków i IBNR
• Główne zobowiązanie bilansowe ubezpieczycieli
• Podlega przeglądowi aktuarialnemu i regulacyjnemu