Czcionka to określony rozmiar, grubość i styl kroju pisma. Helvetica to krój pisma. Helvetica Bold 14pt to krój pisma. To rozróżnienie ma znaczenie w praktyce zawodowej. Krój pisma to projekt. Czcionka to przekaz. W projektowaniu cyfrowym granica ta się zatarła. Projektanci mówią „czcionka”, mając na myśli „krój pisma” i wszyscy to rozumieją. Jednak różnica techniczna pozostaje. Rodzina krojów pisma obejmuje wiele czcionek. Zwykła, kursywa, pogrubiona, lekka, skondensowana, rozszerzona. Każda odmiana to osobny plik czcionki.

Wybór czcionki wpływa na czytelność i ton. Czcionki szeryfowe mają małe kreski na końcach liter. Wyglądają tradycyjnie i autorytatywnie. Czcionki bezszeryfowe nie mają takich kresek. Wyglądają nowocześnie i czysto. Czcionki skryptowe imitują pismo odręczne. Wyglądają osobiście i elegancko. Czcionki wyświetlane są przeznaczone do nagłówków. Mają osobowość, ale są trudne do odczytania w długich fragmentach. Tekst główny wymaga czcionki, która znika. Czytelnik powinien skupić się na treści, a nie na formie liter. Nagłówki mogą wykorzystywać coś bardziej ekspresyjnego. Kontrast między nimi tworzy hierarchię. Parowanie czcionek to umiejętność. Dwa fonty powinny się uzupełniać, ale nie konkurować. Nagłówek szeryfowy z treścią bezszeryfową to klasyczne połączenie. Dwa podobne fonty bezszeryfowe wyglądają jak pomyłka. Dwa bardzo różne fonty wyglądają chaotycznie. Parowanie powinno sprawiać wrażenie celowego.

Kategorie czcionek

• Szeryfowe — tradycyjne, czytelne w druku
• Czcionka bezszeryfowa — nowoczesna, czysta, odpowiednia do ekranów
• Pismo — styl pisany ręcznie, dekoracyjny
• Wyświetlacz — przeznaczony do wyświetlania nagłówków i logotypów
• Monospace — stała szerokość, używana w kodzie

Czcionka to narzędzie. Właściwa wspiera przekaz. Niewłaściwa od niego odwraca uwagę.