Bazy danych NoSQL nie wykorzystują relacyjnego modelu tabel. Kategoria ta obejmuje magazyny dokumentów, magazyny klucz-wartość, bazy grafowe i magazyny szerokokolumnowe. Każda z nich rozwiązuje inny problem. Magazyny dokumentów, takie jak MongoDB, przechowują rekordy w formacie JSON. Magazyny klucz-wartość, takie jak Redis, mapują klucze na wartości, umożliwiając szybkie wyszukiwanie. Bazy danych grafowych, takie jak Neo4j, modelują relacje między encjami. Magazyny szerokokolumnowe, takie jak Cassandra, obsługują ogromne wolumeny zapisu w rozproszonych węzłach. Wspólnym mianownikiem jest elastyczność. Bazy danych NoSQL łagodzą ograniczenia schematu narzucane przez bazy relacyjne.

Ta elastyczność jest zarówno atrakcyjna, jak i ryzykowna. Magazyn dokumentów akceptuje rekordy z różnymi polami. Ułatwia to ewolucję modelu danych bez migracji. Utrudnia to również tworzenie niespójnych danych. Aplikacja musi egzekwować reguły, których nie egzekwuje baza danych. Bazy danych NoSQL skalują się również łatwiej w poziomie niż tradycyjne systemy relacyjne. Dystrybuują dane na wielu serwerach, co obsługuje duży ruch i duże zbiory danych. Kompromisem jest spójność. Wiele baz danych NoSQL oferuje spójność końcową zamiast silnej spójności. Różne węzły mogą przez krótki czas widzieć różne wartości. Jest to akceptowalne w przypadku kanału mediów społecznościowych, ale nie w przypadku salda bankowego. Właściwy wybór zależy od danych i gwarancji, których potrzebuje aplikacja.

Typy baz danych NoSQL

• Dokument — rekordy typu JSON, elastyczny schemat
• Klucz-wartość — proste pary, szybkie wyszukiwanie
• Graf — węzły i relacje
• Szerokie kolumny — rozproszone, wysoka przepustowość zapisu
• Szeregi czasowe — zoptymalizowane pod kątem danych z sygnaturą czasową

NoSQL nie jest lepszy od SQL. Jest inny. Odpowiednie narzędzie zależy od problemu.