Umieść światło za obiektem i skieruj je w stronę aparatu. Obiekt stanie się sylwetką. To jest światło tylne, czyli światło umieszczone za obiektem, aby oddzielić go od tła lub podkreślić jego kształt. To jedno z podstawowych narzędzi kinematografii. Bez niego obiekt może wtopić się w tło. Dzięki niemu obiekt wyróżnia się z ekranu.

Podświetlenie ma wiele zastosowań. Może stworzyć obwódkę światła wzdłuż włosów i ramion postaci, oddzielając ją od ciemnego tła. Może stworzyć aureolę lub anielską poświatę. Może stworzyć tajemniczą sylwetkę, jak w filmie noir. Może symulować rozbłyski światła słonecznego wpadające do obiektywu. Może ukryć twarz postaci w cieniu, jednocześnie odsłaniając jej kształt. Efekt zależy od intensywności, koloru i kąta padania światła.

Podświetlenie nie zawsze jest korzystne. Mocne podświetlenie może niedoświetlić twarz fotografowanej osoby. Dlatego operatorzy filmowi często łączą podświetlenie tylne ze światłem wypełniającym lub odbitym, aby rozjaśnić cienie. Światło główne zapewnia oświetlenie główne, światło wypełniające zmiękcza cienie, a światło tylne oddziela obiekt od tła. Ta trzypunktowa konfiguracja to standardowy punkt wyjścia. Podświetlenie tylne jest najmniej widoczne, a często najważniejsze.