Ubezpieczenie depozytów chroni deponentów w przypadku upadłości banku. Rząd lub podmiot wspierany przez rząd gwarantuje deponentom zwrot środków do określonego limitu. W Stanach Zjednoczonych ochronę tę zapewnia Federalna Korporacja Ubezpieczeń Depozytów (FDIC). Została ona utworzona w 1933 roku, w czasie Wielkiego Kryzysu, po tym, jak upadły tysiące banków, a deponenci stracili swoje oszczędności.

FDIC ubezpiecza depozyty do kwoty 250 000 USD na deponenta, na bank i na kategorię własności. Oznacza to, że osoba posiadająca rachunek bieżący i rachunek oszczędnościowy w tym samym banku jest ubezpieczona do łącznej kwoty 250 000 USD. Osoba posiadająca rachunek wspólny jest ubezpieczona do kwoty 250 000 USD na swój udział. Osoba posiadająca rachunki w dwóch różnych bankach jest ubezpieczona do kwoty 250 000 USD w każdym z nich. Zasady dotyczące kategorii własności są złożone i mają znaczenie dla dużych deponentów.

FDIC jest finansowany ze składek wpłacanych przez banki, a nie przez podatników. Posiada linię kredytową w Skarbie Państwa na wypadek sytuacji kryzysowych. W 2023 roku, po upadku Silicon Valley Bank i Signature Bank, FDIC skorzystał z wyjątku od ryzyka systemowego, aby ubezpieczyć wszystkie depozyty, w tym te powyżej 250 000 dolarów. Decyzja ta była kontrowersyjna, ale zapobiegła szerszej panice.

Ubezpieczenie depozytów nie jest nieograniczone. Nie obejmuje strat inwestycyjnych, zawartości skrytek depozytowych ani oszustw. Nie obejmuje również depozytów w kasach oszczędnościowo-kredytowych, które są objęte ochroną Krajowej Administracji Kas Oszczędnościowo-Kredytowych (National Credit Union Administration). Większość krajów ma podobne systemy, z różnymi limitami i zasadami. Zasada jest ta sama: chronić małych deponentów, zapobiegać ucieczkom i utrzymywać zaufanie do systemu bankowego.