Depositoverzekering beschermt spaarders als een bank failliet gaat. De overheid, of een door de overheid gesteunde instantie, garandeert dat spaarders hun geld tot een bepaald maximumbedrag terugkrijgen. In de Verenigde Staten wordt deze bescherming geboden door de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC). Deze organisatie werd in 1933 opgericht, tijdens de Grote Depressie, nadat duizenden banken failliet gingen en spaarders hun spaargeld verloren.

De FDIC (Federal Deposit Insurance Corporation) verzekert deposito's tot $ 250.000 per rekeninghouder, per bank en per eigendomscategorie. Dat betekent dat een persoon met een betaalrekening en een spaarrekening bij dezelfde bank tot $ 250.000 in totaal verzekerd is. Iemand met een gezamenlijke rekening is tot $ 250.000 verzekerd voor zijn of haar aandeel. Iemand met rekeningen bij twee verschillende banken is tot $ 250.000 per bank verzekerd. De regels voor de eigendomscategorieën zijn complex en van belang voor grote rekeninghouders.

De FDIC wordt gefinancierd door premies die banken betalen, niet door belastingbetalers. Het heeft een kredietlijn bij het ministerie van Financiën voor noodgevallen. Toen Silicon Valley Bank en Signature Bank in 2023 failliet gingen, maakte de FDIC gebruik van een uitzondering voor systeemrisico's om alle deposito's te verzekeren, inclusief die boven de $250.000. Die beslissing was controversieel, maar voorkwam een ​​bredere paniek.

Depositoverzekering is niet onbeperkt. Het dekt geen beleggingsverliezen, de inhoud van kluizen of frauduleuze activiteiten. Ook deposito's bij kredietunies vallen niet onder de verzekering; deze worden gedekt door de Nationale Kredietunieautoriteit. De meeste landen hebben vergelijkbare regelingen, met verschillende limieten en regels. Het principe is hetzelfde: kleine spaarders beschermen, bankruns voorkomen en het vertrouwen in het banksysteem behouden.