Kombajn zbożowy to duża maszyna rolnicza, która zbiera, młóci i oczyszcza zboże w jednym przejeździe, zastępując oddzielne operacje cięcia, wiązania, młócenia i odsiewania. Nowoczesny kombajn powstał w XIX wieku na bazie wczesnych maszyn żniwnych; pierwszy kombajn, który odniósł sukces komercyjny, został zbudowany przez Hirama Moore'a w Stanach Zjednoczonych w 1835 roku, a kombajny ciągnione stały się powszechne pod koniec XIX wieku. Kombajny samojezdne pojawiły się w latach 20. XX wieku i stały się dominujące po II wojnie światowej, a głównymi producentami byli John Deere, Claas, Case IH i New Holland. Kombajn składa się z zespołu żniwnego, nagarniacza, listwy tnącej, podajnika pochyłego, bębna młócącego lub wirnika, sit, zbiornika ziarna i ślimaka wyładowczego. Nowoczesne maszyny wykorzystują nawigację GPS, monitory plonów i czujniki wilgotności, aby optymalizować zbiory i mapować zmienność pola. Kombajny służą do zbioru pszenicy, jęczmienia, owsa, kukurydzy, soi, ryżu i innych zbóż oraz roślin oleistych. Ich wydajność wzrosła z kilku ton na godzinę do ponad 100 ton w największych modelach.