Anemometr to przyrząd służący do pomiaru prędkości wiatru, a często także jego kierunku, w rolnictwie i meteorologii. Najpopularniejszy typ, anemometr czaszowy, został wynaleziony w 1846 roku przez irlandzkiego astronoma Johna Thomasa Romneya Robinsona; składa się on z trzech lub czterech półkulistych czasz zamontowanych na poziomych ramionach, które obracają się wokół osi pionowej, a prędkość obrotowa jest proporcjonalna do prędkości wiatru. Inne konstrukcje obejmują anemometr skrzydełkowy, anemometr z gorącym drutem, anemometr dźwiękowy i laserowy anemometr Dopplera. W rolnictwie anemometry informują o harmonogramie nawadniania, decyzjach dotyczących oprysków pestycydami, wentylacji szklarni, ryzyku erozji wietrznej oraz lokalizacji osłon przeciwwiatrowych i turbin wiatrowych. Modele przenośne są powszechnie stosowane w rozpoznaniu terenu, natomiast maszty stacjonarne rejestrują dane ciągłe dla stacji badawczych i sieci rolnictwa precyzyjnego. Nowoczesne anemometry dźwiękowe mierzą trójwymiarowe składowe wiatru i są wykorzystywane w badaniach kowariancji wirowej przepływów węgla i wody w uprawach. Dokładne dane dotyczące wiatru pomagają rolnikom unikać znoszenia oprysków, chronić wrażliwe uprawy i optymalizować zarządzanie mikroklimatem w sadach i winnicach.