Het Standaardmodel is de theorie die de fundamentele deeltjes en krachten van het universum beschrijft, met uitzondering van de zwaartekracht. Het omvat zes quarks, zes leptonen en vier krachtdragende bosonen, plus het Higgs-boson. Het verklaart hoe quarks combineren om protonen en neutronen te vormen, hoe elektronen om kernen draaien en hoe deeltjes op elkaar inwerken via de sterke, zwakke en elektromagnetische krachten. Het is een van de meest succesvolle theorieën in de natuurkunde en heeft decennialang elke experimentele test doorstaan.

Het Standaardmodel is niet compleet. Het omvat geen zwaartekracht. Het verklaart geen donkere materie of donkere energie. Het verklaart niet waarom het universum meer materie dan antimaterie bevat. Het verklaart de massa van neutrino's niet, hoewel het deze met aanpassingen wel kan verklaren. Het heeft 19 vrije parameters, zoals deeltjesmassa's en koppelingsconstanten, die experimenteel gemeten moeten worden. Het verklaart niet waarom die parameters de waarden hebben die ze hebben. Ondanks deze beperkingen is het Standaardmodel buitengewoon nauwkeurig. Het voorspelde het bestaan ​​van de W- en Z-bosonen, het topquark en het Higgs-boson, die later allemaal werden ontdekt. ​​Het is de beste beschrijving die we hebben van de subatomaire wereld.

Standaardmodel deeltjes

• Quarks. Omhoog, omlaag, charme, vreemd, boven, onder.
• Leptons. Elektronen, muonen, tau-deeltjes en neutrino's.
• Gaugebosonen. Foton, gluon, W, Z.
• Higgs-boson. Geeft massa aan deeltjes.
• Krachten. Sterk, zwak, elektromagnetisch.

Het standaardmodel is niet hetzelfde als het standaardmodel van de kosmologie. Het standaardmodel beschrijft deeltjes. Het kosmologische model beschrijft het universum.