Het langetermijngeheugen is het relatief permanente en schijnbaar onuitputtelijke reservoir van het geheugensysteem. Het bevat kennis, vaardigheden en ervaringen die jaren of zelfs decennia lang beschikbaar kunnen blijven.

Informatie bereikt het langetermijngeheugen door middel van codering en consolidatie. Eenmaal opgeslagen, kan de informatie indien nodig worden opgeroepen, hoewel het ophalen niet altijd perfect of volledig is. Psychologen onderscheiden verschillende subsystemen. Het expliciete of declaratieve geheugen omvat feiten en persoonlijke gebeurtenissen die bewust kunnen worden opgeroepen. Het impliciete of non-declaratieve geheugen omvat vaardigheden, priming-effecten en geconditioneerde reacties die gedrag beïnvloeden zonder bewuste herinnering. Het semantische geheugen slaat algemene kennis op; het episodisch geheugen slaat persoonlijk ervaren gebeurtenissen op.

De capaciteit van het langetermijngeheugen is enorm. Mensen onthouden grote hoeveelheden woordenschat, gezichten, plaatsen en procedures. Vergeten treedt op door interferentie, het vervagen van ongebruikte sporen of het mislukken van het ophalen van informatie. Emotionele betekenis en herhaaldelijk ophalen van informatie versterken de retentie. Slaap speelt een belangrijke rol bij het consolideren van nieuw geleerd materiaal tot een stabielere vorm op de lange termijn.

Wanneer je je een adres uit je jeugd herinnert of na jaren weer op de fiets stapt, maak je gebruik van je langetermijngeheugen.