Het uitzicht vanaf een heuveltop omvat meer dan alleen het landschap. Landschap verwijst naar de zichtbare kenmerken van een gebied – de landvormen, de vegetatie, de waterpartijen en de menselijke bouwwerken die daarop zijn gebouwd. Het is zowel een fysieke realiteit als een culturele perceptie.

Natuurlijke landschappen worden gevormd door geologie, klimaat en biologische processen. Cultuurlandschappen laten de cumulatieve impact van menselijk landgebruik zien. Landschapsecologie bestudeert de ruimtelijke patronen van ecosystemen en hoe die patronen processen zoals soortverplaatsing en waterstroming beïnvloeden.

Kunstenaars, stedenbouwkundigen en natuurbeschermers werken allemaal met het begrip landschap. Het beschermen van schilderachtige of historische landschappen is in veel planningssystemen een formeel doel geworden. De term vestigt de aandacht op het geïntegreerde karakter van plaatsen in plaats van op geïsoleerde kenmerken.

• Zichtbare kenmerken van een stuk land
• Bevat natuurlijke en menselijke elementen.
• Onderwerp van esthetische en wetenschappelijke studie
• Weerspiegelt zowel fysieke processen als cultuur.