Slib is een middelgrote bodemdeeltje, kleiner dan zand en groter dan klei. Het voelt glad en poederachtig aan als het droog is, en glibberig als het nat is. Slib wordt meestal door water meegevoerd en afgezet in uiterwaarden, meren en rivierdelta's.

Slibgronden zijn vaak zeer vruchtbaar. De Nijlvlakte, de Mesopotamische vlakte, de Gele Rivier-vallei en de Gangesdelta liggen allemaal op diepe slibafzettingen die zich gedurende duizenden jaren hebben gevormd. Deze gronden houden vocht goed vast en geven voedingsstoffen gestaag af, waardoor ze al millennia lang dichtbevolkte gebieden hebben kunnen onderhouden.

Sterke en zwakke punten

• Goede waterretentie en voedingsstoffenvoorziening
• Gemakkelijk voor wortels om door te dringen
• Vormt na hevige regenval een korst, waardoor de kieming van zaailingen wordt belemmerd.
• Compact onder zware machines
• Erodeert gemakkelijk wanneer het onbedekt is.

Löss, een door de wind afgezet slib, bedekt grote delen van China, Europa en het Amerikaanse Middenwesten. Het vormt enkele van de diepste en meest productieve bodems op aarde, hoewel het ook zeer gevoelig is voor erosie wanneer de vegetatie wordt verwijderd.