Aforoz, bir kişinin kilisenin ayinlerinden ve cemaatinden dışlanmasıdır. Kilisenin uygulayabileceği en ağır cezadır. Lanet değildir. Yasaklanma değildir. Bir disiplindir. Bir uyarıdır. Tövbeye çağrıdır. Son çaredir. Günahkarın iyiliği için yapılır. Kilisenin iyiliği için yapılır. Tanrı'nın yüceliği için yapılır.

Aforoz, İncil'e dayanmaktadır. İsa şöyle dedi: "Kardeşin sana karşı günah işlerse, git ve ona hatasını söyle. Dinlemezse, bir iki başkasını al. Dinlemeyi reddederse, kiliseye bildir. Kilisenin bile dinlemesini reddederse, onu senin için bir putperest ve vergi tahsildarı gibi say." İşte bu aforozdur. Pavlus, Korintliler'e ahlaksız kardeşi kovmalarını emretti. Şöyle dedi: "Bu adamı, bedeninin yok olması için Şeytan'a teslim edin ki, ruhu Rab'bin gününde kurtulsun." Amaç, yeniden diriliştirilmektir. Amaç, kurtuluştur. Amaç, tövbedir.

Uygulamada aforoz

• Amaç: tövbe ve yeniden yapılanma.
• Sonuç: dini ayinlerden ve topluluktan dışlanma.
• Süre: tövbeye kadar.
• Otorite: Bireyler değil, kilise liderleri.
• Ruh: Sevgi, intikam değil.

Aforoz zordur. Acı vericidir. Son çaredir. Gözyaşlarıyla yapılır. Dualarla yapılır. Umutla yapılır. Cezalandırmakla ilgili değildir. Saflıkla ilgilidir. Kilisenin kutsallığıyla ilgilidir. Günahkarın ruhuyla ilgilidir. İncilin tanıklığıyla ilgilidir. Kilise saf olmalıdır. Kilise kutsal olmalıdır. Kilise bir ışık olmalıdır. Aforoz ışığı korur. Sürüyü korur. Günahkarı korur. Şöyle der: Bu davranış kabul edilemez. Bu davranış yıkıcıdır. Bu davranış durdurulmalıdır. Tövbe et. Geri dön. Yeniden kabul edil. Hoş karşılan. Bağışlan. İşte hedef budur. İşte umut budur. İşte aforoz budur.