Derinlik algısı, dünyayı üç boyutlu olarak görme ve nesnelerin mesafesini değerlendirme yeteneğidir. İki retinadaki düz görüntüleri tutarlı bir uzay algısına dönüştürür.

Çift gözle algılama, her gözün aldığı hafif farklı görüntülere dayanır. Retinal eşitsizlik (iki görüntü arasındaki fark), yakındaki nesneler için hassas derinlik bilgisi elde etmek üzere beyin tarafından hesaplanır. Gözlerin içe doğru dönmesi olan yakınsama, yakın mesafede ek bir sinyal sağlar. Tek gözle algılama ise yalnızca bir gözle çalışır ve daha uzak mesafelerde daha önemli hale gelir: göreceli boyut, araya girme, doğrusal perspektif, doku gradyanı ve hareket paralaksı katkıda bulunur.

Bebekler, görsel uçurum deneylerinde de gösterildiği gibi, yaşamlarının ilk birkaç ayında derinlik algısına duyarlılık gösterirler. Deneyim, sistemi geliştirir; az sayıda dik açı bulunan ortamlarda büyüyen kişiler, belirli perspektif yanılsamalarına daha az duyarlı olabilirler. Derinlik algısı, şaşılık veya tek gözde görme kaybı nedeniyle bozulabilir ve bu da tek gözle gelen bilgilere daha fazla güvenmeyi gerektirir.

Derinlik algısı olmasaydı dünya düz bir kolaj olarak kalırdı. Onunla birlikte, güvenle engellere ulaşır, yönümüzü bulur ve onlardan kaçınırız.