Ağaçlardan ziyade otların hakim olduğu açık alanlar, kıtaların büyük bölümlerini kaplar. Otlaklar, yağış miktarının orman için çok düşük, ancak gerçek çölden daha yüksek olduğu yerlerde bulunur. Bunlara Kuzey Amerika'nın çayırları, Avrasya'nın bozkırları ve Güney Amerika'nın pampaları dahildir.

Otlar, geniş kök sistemleri ve yere yakın büyüme noktaları sayesinde otlatmaya, yangına ve kuraklığa dayanıklıdır. Büyük otçullar ve onların avcıları bu ekosistemlerle birlikte evrimleşmiştir. Derin ve verimli topraklar, birçok otlak alanını tarım arazisine dönüştürülmeye uygun hale getirmiştir.

Geriye kalan doğal otlaklar, tarım ve aşırı otlatma nedeniyle en tehlike altındaki biyomlar arasında yer almaktadır. Restorasyon çalışmaları, yerli türleri yeniden kazandırmayı ve kontrollü yangınları içermektedir. Otlakların mevsimsel olarak yeşermesi ve kuruması, hayvanların göçlerini yönlendirmeye ve albedo ve terleme yoluyla bölgesel iklimleri şekillendirmeye devam etmektedir.

• Çimenlerin hakim olduğu açık arazi
• Yarı kurak ve yarı nemli iklimlerde görülür.
• Otlayan hayvanları ve verimli toprakları destekler.
• Birçok bölgede büyük ölçüde tarıma dönüştürüldü.