Yeniden kullanım (upcycling), mevcut malzemelerden yeni giysiler yaratır. Atılmış veya istenmeyen bir şeyi alıp daha yüksek değere sahip bir şeye dönüştürür. Eskimiş bir kot ceket, patchwork bir çantaya dönüşür. Eski çarşaflar elbise olur. Eski eşarplar bluz olur. Yeniden kullanım, malzemeleri parçalayıp yeniden şekillendiren geri dönüşümden farklıdır. Yeniden kullanım, orijinal malzemeyi korur ve doğrudan kullanır.

Bu uygulamanın kökeni ihtiyaçlara dayanmaktadır. Aileler her zaman kıyafetleri tamir edip yeniden yapmışlardır. 20. yüzyılda, savaş zamanı kısıtlamaları geri dönüşümü yaygınlaştırmıştır. Bugün ise moda atıklarına bir yanıt haline gelmiştir. Marine Serre ve Bethany Williams gibi tasarımcılar, yeniden kullanılan malzemeler etrafında koleksiyonlar oluşturmaktadır. Küçük markalar ve bireysel üreticiler, el sanatları ölçeğinde geri dönüşüm yapmaktadır. Bazıları, kullanılmayan kumaşları, satılmayan giysileri ve vintage parçaları hammadde olarak kullanmaktadır.

Yeniden kullanımın (upcycling) sınırları vardır. Emek yoğun ve ölçeklendirilmesi zordur. Her parça benzersizdir, bu da üretimi ve fiyatlandırmayı zorlaştırır. Tutarlı malzeme temini bir zorluktur. Kalite, orijinal giysinin durumuna bağlıdır. Yeniden kullanılan giysiler, harcanan zaman nedeniyle genellikle seri üretilen muadillerinden daha pahalıdır. Yine de, atıkları azaltmanın ve özgün parçalar yaratmanın bir yolunu sunar. Sürdürülebilirlik konusunda endişe duyan tasarımcılar ve tüketiciler için yeniden kullanım, bir sorunu bir kaynağa dönüştürür.

Ortak yaklaşımlar

• Eski giysilerin yeniden kullanımı
• patchwork ve birleştirme
• Kullanılmayan kumaşların kullanımı
• Kusurların üzeri nakış ve aplike ile kapatıldı.
• Yeniden yapılandırma ve boyutlandırma