Kafiye, kelimeler arasındaki veya kelime sonlarındaki seslerin uyumudur. Şiirin en belirgin özelliklerinden biridir, ancak tüm şiirler kafiyeli değildir. Başarılı olduğunda, kafiye bir düzen ve tamamlanma duygusu yaratır. Dili akılda kalıcı kılar.

Kafiye, "kedi" ve "şapka" gibi tam olabilir. "Kedi" ve "beşik" gibi eğik de olabilir. Tek bir satır içinde içsel veya satır sonlarında dışsal olabilir. Eril (son heceye vurgu) veya dişil (sondan bir önceki heceye vurgu) olabilir. Kafiye düzeni, genellikle harflerle etiketlenen, satır sonlarındaki kafiye örüntüsüdür. Çocuk şiiri, ezberlemeye ve tahmin etmeye yardımcı olduğu için kafiyeye büyük ölçüde dayanır. Ciddi şiirde kafiye çok düzenli gelebilir, bu yüzden birçok modern şair serbest vezni tercih eder. Ancak iyi kullanıldığında kafiye şaşırtıcı ve keyif verici olabilir.

Türler

• Mükemmel: kedi/şapka
• Eğim: kedi/beşik
• Dahili: bir satır içinde
• Göz: benzer görünür ama farklı ses çıkarır, tıpkı aşk/hareket gibi.