Ünsüz uyumu, özellikle kelime sonlarında veya vurgulu hecelerde, birbirine yakın kelimelerde ünsüz seslerin tekrarıdır. Aliterasyon ve kafiyenin daha incelikli bir akrabasıdır.

“Şans eseri” ifadesinde sondaki /k/ sesi kelimeleri birbirine bağlar. Şairler, dizeleri birleştirmek, ses dokusu oluşturmak veya ses yoluyla anlamı vurgulamak için ünsüz uyumu kullanırlar. Kelimelerin başında, ortasında veya sonunda görünebilir, ancak en belirgin örnekler son ünsüzleri içerir. Tam kafiyenin aksine, ünsüz uyumu ünlü harflerin eşleşmesini gerektirmez.

Ünsüz uyumu sessizce işler. Okuyucular, tekrarlanan sesi bilinçli olarak belirlemeden uyumu hissedebilirler. Ses uyumu veya aliterasyonla birleştiğinde, bir pasajın daha yoğun bir müzikalitesine katkıda bulunur. Aşırıya kaçıldığında, dil sürçmesi alanına kayabilir; ölçülü kullanıldığında ise dile tamamlanmış, amaçlı bir nitelik kazandırır.

Ünsüz seslerin bitişik kelimeler arasında tam bir kafiye oluşturmadan yankılanması durumuna ünsüz uyumu denir.