Konsonans to powtarzanie spółgłosek w sąsiednich słowach, zwłaszcza na końcach wyrazów lub w sylabach akcentowanych. Jest to subtelniejszy odpowiednik aliteracji i rymów.

W zwrocie „stroke of luck” końcowa głoska /k/ łączy wyrazy. Poeci używają konsonansu do łączenia wersów, tworzenia faktury dźwiękowej lub podkreślania znaczenia poprzez dźwięk. Może on występować na początku, w środku lub na końcu wyrazu, choć najbardziej zauważalne są spółgłoski terminalne. W przeciwieństwie do rymów pełnych, konsonans nie wymaga dopasowania samogłosek.

Konsonans działa cicho. Czytelnicy mogą wyczuć spójność, nie identyfikując świadomie powtarzających się dźwięków. W połączeniu z asonansem lub aliteracją, przyczynia się do gęstszej muzyki fragmentu. Przesadzony, może popadać w pułapkę łamańca językowego; stosowany z umiarem, nadaje językowi skończony, celowy charakter.

Jeżeli dźwięki spółgłoskowe rozchodzą się echem w sąsiednich słowach, nie tworząc pełnego rymu, środkiem wyrazu jest konsonans.