Cıvatalama, yapısal bileşenleri cıvata ve somun kullanarak bir araya getirme yöntemidir. Çelik elemanları birleştirmenin başlıca yöntemlerinden biridir. Bir cıvata, iki veya daha fazla plakadaki deliklerden geçer ve bir somun, plakaları birbirine kenetlemek için cıvatayı sıkar. Bağlantı, cıvata tipine ve tasarıma bağlı olarak sürtünme, taşıma veya gerilme yoluyla yük aktarır. Cıvatalı bağlantılar sahada monte edilebilir, incelenebilir ve gerekirse sökülebilir. Bu nedenle çelik yapılarda yaygındırlar.

Cıvatalar çeşitli kalite ve tiplerde bulunur. A325 ve A490, çelik çerçevelerde kullanılan yüksek mukavemetli yapısal cıvatalardır. Genellikle tork anahtarı veya somun çevirme yöntemi kullanılarak belirli bir gerilime kadar sıkılırlar. Ankraj cıvataları, kolonları ve ekipmanları tutmak için betona gömülür. Halkalı cıvatalar ve U cıvatalar özel amaçlara hizmet eder. Cıvatanın çapı, uzunluğu, dişi ve kaplaması mühendis tarafından belirlenir.

Cıvatalı bağlantıların kaynaklı bağlantılara göre avantajları vardır. Montajları daha hızlıdır. Sertifikalı kaynakçı gerektirmezler. Görsel olarak kontrol edilebilirler. Büyük veya oluklu delikler sayesinde hafif hizalama hatalarını telafi edebilirler. Ancak titreşim altında gevşeyebilirler, bu nedenle kilitleme rondelaları veya diş kilitleme bileşiği gerekebilir. Ayrıca, küçük boyutlu olmaları durumunda kesme veya gerilme altında arıza yapabilirler. Bağlantı, en zayıf bileşeni kadar güçlüdür ve bu bileşen genellikle cıvatadır.