Sesin frekansla en yakından ilişkili olan psikolojik özelliği perdedir. Bir sesin yüksek veya düşük duyulmasını sağlayan niteliktir.

Yüksek frekanslar daha yüksek perdeler olarak, düşük frekanslar ise daha düşük perdeler olarak duyulur. İlişki düzenlidir ancak mükemmel doğrusal değildir ve yoğunluktan ve üst tonların varlığından etkilenir. Baziler membrandaki yer kodlaması ve işitsel sinirdeki zamansal kodlama, perde algısına katkıda bulunur; yer mekanizmaları yüksek frekanslarda, zamansal mekanizmalar ise düşük frekanslarda baskındır.

Mutlak perde algısı—belirli bir perdeyi referans almadan adlandırma veya üretme yeteneği—nadirdir ve genellikle erken müzik eğitimi gerektirir. Göreceli perde algısı, aralıkları ve konturları değerlendirme yeteneği, çok daha yaygındır ve melodileri tanımak için gereklidir. Perde algısı bozuklukları, ses yüksekliğini ve ritmi etkilemeden konuşma tonlamasını ve müziği tanımayı bozabilir.

Bir notanın tiz veya pes duyulması, işitsel sistemin frekanstan oluşturduğu deneyime perdeyi de ekler.