Wysokość dźwięku to psychologiczna cecha dźwięku, która jest najbliższa częstotliwości. To cecha, która sprawia, że ​​dźwięk brzmi wysoko lub nisko.

Wyższe częstotliwości są słyszalne jako wyższe dźwięki; niższe jako niższe. Relacja ta jest uporządkowana, ale nie idealnie liniowa i zależy od intensywności oraz obecności alikwotów. Kodowanie miejsca na błonie podstawnej i kodowanie czasowe w nerwie słuchowym przyczyniają się do percepcji wysokości dźwięku, przy czym mechanizmy miejsca dominują w przypadku wysokich częstotliwości, a mechanizmy czasowe w przypadku niskich.

Słuch absolutny – umiejętność nazwania lub wydobycia danej wysokości dźwięku bez odniesienia – jest rzadki i zazwyczaj wymaga wczesnego wykształcenia muzycznego. Słuch względny, czyli zdolność do oceny interwałów i konturów, jest znacznie bardziej powszechny i ​​niezbędny do rozpoznawania melodii. Zaburzenia percepcji wysokości dźwięku mogą niekorzystnie wpływać na głośność i rytm, a jednocześnie utrudniać rozpoznawanie intonacji mowy i muzyki.

Kiedy dźwięk brzmi wysoko lub nisko, wysokość to wrażenie, jakie układ słuchowy wytworzył na podstawie częstotliwości.