Teologia to zdyscyplinowana refleksja nad Bogiem i nad wszystkim, co z Nim związane. Słowo to oznacza „dyskusję o boskości”, a praktyka ta jest tak stara, jak tradycje religijne, które ją materializują.

Teologia chrześcijańska wykształciła charakterystyczne metody i podziały. Teologia biblijna śledzi wątki w Piśmie Świętym. Teologia historyczna bada, jak doktryna była artykułowana na przestrzeni wieków. Teologia systematyczna porządkuje główne tematy – Boga, stworzenie, człowieczeństwo, Chrystusa, Ducha Świętego, Kościół, rzeczy ostateczne – w spójną całość. Teologia praktyczna pyta, jak te prawdy kształtują kult, etykę i duszpasterstwo. Inne tradycje religijne mają swoje własne, równoległe przedsięwzięcia, nawet jeśli nie używają tej samej nazwy.

Teologia nigdy nie jest czystą spekulacją. Wyrasta z wnętrza wspólnoty wiary i pozostaje odpowiedzialna wobec jej źródeł – Pisma Świętego, tradycji, rozumu i doświadczenia w różnych kombinacjach. Może być konserwatywna, dążąc do zachowania przyjętego nauczania, lub konstruktywna, dążąc do ponownego sformułowania wiary w nowych kontekstach. W najlepszym przypadku służy zarówno jasności, jak i pokorze: jasności co do tego, co można powiedzieć, pokorze wobec tajemnicy, która przekracza wszelkie sformułowania.

Kiedy teologia zapomina, że ​​mówi o żywym Bogu, twardnieje i przekształca się w ideologię. Kiedy sobie o tym przypomina, pozostaje formą modlitewnej refleksji.