W różnych kulturach ludzie odwoływali się do najwyższej rzeczywistości, która – jak wierzono – stwarza, podtrzymuje i osądza świat. W anglojęzycznych kontekstach monoteistycznych rzeczywistość ta nazywana jest Bogiem. Koncepcja ta różni się akcentami, ale koncentruje się na najwyższej mocy, wiedzy i autorytecie moralnym.

Klasyczny teizm opisuje Boga jako wiecznego, wszechmocnego, wszechwiedzącego i doskonale dobrego. Tradycje personalistyczne kładą nacisk na relację, modlitwę i przymierze. Ścieżki mistyczne podkreślają niewyrażalną jedność wykraczającą poza wszelkie wyobrażenia. Argumenty za istnieniem Boga odwołują się do kosmologii, moralności, doświadczenia religijnego i planu; kontrargumenty powołują się na zło, boską ukrytość i skuteczność naturalistycznych wyjaśnień.

Wiara w Boga kształtuje etykę, politykę, sztukę i tożsamość osobistą miliardów ludzi. Ateizm i agnostycyzm definiują się w odniesieniu do tej samej koncepcji. Język o Bogu pozostaje jednocześnie najbardziej wzniosłym i najbardziej kontrowersyjnym w ludzkiej mowie.

• Najwyższa istota uważana za twórcę i podtrzymującego
• Centralny dla wiar monoteistycznych
• Opisywany jako posiadający cechy mocy, wiedzy i dobroci
• Przedmiot kultu, modlitwy i refleksji teologicznej