Zadośćuczynienie to pojednanie między Bogiem a ludzkością. To proces, w którym zerwana relacja zostaje przywrócona. W teologii chrześcijańskiej zadośćuczynienie dokonuje się poprzez życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Jego ofiara spłaca karę za grzech. Zaspokaja Bożą sprawiedliwość. Umożliwia przebaczenie.

Teorie na temat zadośćuczynienia są różne. Teoria okupu głosi, że śmierć Chrystusa była okupem zapłaconym szatanowi. Teoria zadośćuczynienia głosi, że zadośćuczyniła ona czci Boga. Teoria kary zastępczej głosi, że Chrystus poniósł karę za ludzki grzech. Teoria wpływu moralnego głosi, że śmierć Chrystusa jest dowodem miłości Boga i inspiracją do pokuty. Każda teoria podkreśla inny aspekt. Każda ma uzasadnienie biblijne. Żadna z teorii nie oddaje całej tajemnicy.

Zadośćuczynienie w Piśmie Świętym

• Księga Kapłańska: ofiary ze zwierząt za grzech.
• Izajasz 53: Cierpiący sługa dźwiga nasze winy.
• Rzymian 3: usprawiedliwieni darmo, z łaski Jego.
• List do Hebrajczyków 9: Chrystus jest pośrednikiem nowego przymierza.
• 1 Jana 2: On jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy.

Zadośćuczynienie jest kluczowe dla wiary chrześcijańskiej. Wyjaśnia, dlaczego krzyż jest ważny. Wyjaśnia, jak działa zbawienie. To tajemnica. Teologowie debatują nad tym od wieków. Debata trwa. Ale sedno jest jasne. Ludzkość zgrzeszyła. Bóg zadziałał. Chrystus umarł. Relacja została przywrócona. To jest Dobra Nowina. To jest Ewangelia. Zadośćuczynienie to nie tylko doktryna. To doświadczenie. To uwolnienie od ciężaru winy. To pokój przebaczenia. To radość pojednania. To serce chrześcijańskiej historii. Bez zadośćuczynienia historia jest niekompletna. Z nim historia staje się zbawieniem.