Konfucjanizm to chiński system etyczny i filozoficzny oparty na naukach Konfucjusza. Konfucjusz żył w latach 551–479 p.n.e. Był nauczycielem, filozofem i urzędnikiem państwowym. Nie podawał się za proroka. Nie nauczał o Bogu. Nauczał o tym, jak żyć. Nauczał o cnocie, rodzinie i społeczeństwie. Jego nauki kształtowały chińską kulturę przez ponad dwa tysiące lat.

Konfucjanizm kładzie nacisk na relacje. Pięć relacji to: władca i poddany, ojciec i syn, mąż i żona, starszy brat i młodszy brat oraz przyjaciel i przyjaciel. Każda relacja ma obowiązki. Przełożony musi być życzliwy. Podwładny musi być lojalny. Celem jest harmonia społeczna. Środkiem jest rytuał i cnota. Osoba cnotliwa to junzi, czyli dżentelmen. Junzi praktykuje ren, czyli życzliwość. Li, czyli rytualną przyzwoitość. Xiao, czyli synowską pobożność. To są filary konfucjanizmu.

Cnoty konfucjańskie

• Ren: dobroć, człowieczeństwo.
• Li: rytuał, przyzwoitość, etykieta.
• Xiao: synowska cześć, szacunek dla rodziców.
• Yi: prawość, sprawiedliwość.
• Zhong: lojalność.
• Shu: wzajemność, złota zasada.

Konfucjanizm nie jest religią w zachodnim rozumieniu. Nie ma bogów. Nie ma życia pozagrobowego. Nie ma pism świętych. Ma Dialogi, wypowiedzi Konfucjusza. Ma klasykę. Ma rytuały. Ma świątynie. Ale jego celem jest to życie. Jak dobrze żyć. Jak dobrze rządzić. Jak być dobrym człowiekiem. Konfucjanizm jest humanizmem. Ufa ludzkiemu wysiłkowi. Ufa edukacji. Ufa rytuałom. Ufa rodzinie. Ukształtował Chiny. Ukształtował Koreę. Ukształtował Japonię. Ukształtował Wietnam. Nadal ma wpływ. Jest filozofią porządku. Jest filozofią harmonii. Jest filozofią cnoty. To konfucjanizm.