Bhakti to pełna oddania miłość i poddanie się osobistemu bogu. To jedna z dróg do wyzwolenia w hinduizmie. To ścieżka miłości. Wielbiciel kocha Boga całym sercem. Poddaje swoją wolę. Ofiarowuje swoje czyny. Śpiewa. Tańczy. Służy. Bhakti nie jest intelektualne. Jest emocjonalne. Jest relacyjne. To kochający i ukochana osoba.

Ruch bhakti narodził się w południowych Indiach. Rozprzestrzenił się na cały subkontynent. Kładł nacisk na osobiste oddanie, a nie na rytuały i kasty. Wydał wielkich poetów i świętych. Mirabai śpiewał o Krysznie. Tulsidas napisał Ramćaritmany. Czajtanja Mahaprabhu szerzył kult Kryszny. Ruch ten zdemokratyzował religię. Otworzył drogę dla kobiet i niższych kast. Kładł nacisk na imię Boga. Kładł nacisk na miłość.

Formy Bhakti

• Shravana: słyszenie o Bogu.
• Kirtana: śpiewanie pieśni pochwalnych.
• Smarana: pamiętanie o Bogu.
• Padasevana: służenie stopom Boga.
• Archana: oddawanie czci.
• Vandana: modli się.
• Dasya: służenie jako służący.
• Sakhya: przyjaźń z Bogiem.
• Atmanivedana: całkowite poddanie się.

Bhakti to ścieżka serca. Jest dostępna dla każdego. Nie wymaga nauki. Nie wymaga bogactwa. Wymaga miłości. Wielbiciel intonuje imię. Imię staje się słodkie. Serce się rozpływa. Płyną łzy. Wielbiciel zatraca się w Bogu. To jest cel. Zjednoczenie z ukochaną osobą. Dusza łączy się z boskością. To najwyższa błogość. To najwyższa miłość. Bhakti to nie tylko praktyka. To relacja. To romans. To tęsknota duszy za Bogiem. I tęsknota Boga za duszą. To jest tajemnica. To jest radość. To jest Bhakti.