Okresy podwyższonej energii, zmniejszonego zapotrzebowania na sen i natłoku myśli przeplatają się z okresami głębokiej depresji. Ten cykliczny wzorzec charakteryzuje chorobę afektywną dwubiegunową. Epizody maniakalne lub hipomaniakalne mogą początkowo wydawać się ekscytujące, ale często prowadzą do podejmowania lekkomyślnych decyzji, napiętych relacji i wyczerpania.

Choroba afektywna dwubiegunowa typu I obejmuje pełne epizody maniakalne; choroba afektywna dwubiegunowa typu II charakteryzuje się hipomanią i poważną depresją. Genetyka odgrywa istotną rolę, a stres lub zaburzenia snu mogą wywoływać wahania nastroju. Rozpoznanie wymaga starannego wywiadu, ponieważ choroba ta jest często mylona z depresją jednobiegunową, zwłaszcza gdy mania ma łagodny przebieg lub jest mile wspominana.

Stabilizatory nastroju, leki przeciwpsychotyczne i ustrukturyzowana psychoterapia stanowią główne metody leczenia. Regularny sen, rutyna i systemy wczesnego ostrzegania pomagają ograniczyć amplitudę wahań nastroju. Wiele osób z chorobą afektywną dwubiegunową prowadzi produktywne życie po rozpoznaniu i leczeniu. Celem nie jest stłumienie wszystkich emocji, ale utrzymanie nastroju w zakresie, który wspiera, a nie zaburza codzienne funkcjonowanie.

• Naprzemienne epizody maniakalne/hipomaniakalne i depresyjne
• Silny komponent genetyczny
• Wymaga dokładnej diagnozy, aby uniknąć złego leczenia
• Zarządzane za pomocą leków i stylu życia