Wskazówki binokularne to wskazówki głębi, które zależą od użycia obu oczu. Ponieważ oczy są rozstawione poziomo, każde z nich widzi nieco inny obraz świata; układ wzrokowy wykorzystuje tę różnicę, aby odtworzyć głębię.

Podstawową wskazówką dla widzenia obuocznego jest dysparacja siatkówki. Obiekty bliskie generują większą różnicę między dwoma obrazami siatkówkowymi niż obiekty odległe. Neurony mózgu wrażliwe na dysparację obliczają głębię na podstawie tej różnicy. Konwergencja – skierowanie oczu do wewnątrz podczas fiksacji na bliskim obiekcie – stanowi drugorzędną wskazówkę, szczególnie z bliskiej odległości. Razem te wskazówki umożliwiają precyzyjną ocenę głębi z odległości kilku metrów.

Wskazówki obuoczne nie są jedynym źródłem informacji o głębi. Wskazówki jednooczne, takie jak względny rozmiar, okluzja i paralaksa ruchu, działają tylko na jedno oko i dominują na większych odległościach. Jednak precyzyjne widzenie stereoskopowe, które pozwala nam nawlec igłę lub złapać piłkę, w dużej mierze opiera się na dysproporcji obuocznej. Osoby, które od wczesnego dzieciństwa nie widzą stereoskopowo, często rozwijają kompensacyjne uzależnienie od wskazówek jednoocznych i mogą nie zauważyć deficytu, dopóki nie zostaną zbadane.

Filmy trójwymiarowe i wyświetlacze rzeczywistości wirtualnej działają na tej zasadzie, że każdemu oku prezentowany jest nieco inny obraz, sztucznie odtwarzając naturalny sygnał widzenia obuocznego.