Binoculaire aanwijzingen zijn diepte-indicaties die afhankelijk zijn van het gebruik van beide ogen. Omdat de ogen horizontaal van elkaar gescheiden zijn, ontvangt elk oog een iets ander beeld van de wereld; het visuele systeem benut dit verschil om diepte te bepalen.

De belangrijkste binoculaire aanwijzing is de dispariteit op het netvlies. Bij objecten dichtbij is het verschil tussen de twee netvliesbeelden groter dan bij objecten ver weg. De neuronen in de hersenen die gevoelig zijn voor dispariteit berekenen de diepte op basis van dat verschil. Convergentie – het naar binnen draaien van de ogen bij het fixeren op een object dichtbij – vormt een secundaire aanwijzing, vooral op korte afstand. Samen zorgen deze aanwijzingen voor nauwkeurige diepte-inschattingen binnen enkele meters.

Binoculaire signalen zijn niet de enige bron van diepte-informatie. Monoculaire signalen, zoals relatieve grootte, occlusie en bewegingsparallax, werken met slechts één oog en domineren op grotere afstanden. Toch is het fijne stereoscopische zicht waarmee we een naald kunnen rijgen of een bal kunnen vangen, sterk afhankelijk van binoculaire dispariteit. Mensen die vanaf jonge leeftijd geen stereoscopisch zicht hebben, ontwikkelen vaak een compenserende afhankelijkheid van monoculaire signalen en merken het tekort mogelijk pas op wanneer ze getest worden.

Driedimensionale films en virtual reality-displays werken door elk oog een iets ander beeld te presenteren, waardoor de natuurlijke binoculaire waarneming kunstmatig wordt nagebootst.