Georg Ohm opublikował swoje prawo w 1827 roku i stało się ono jednym z najużyteczniejszych związków w elektronice. Prawo Ohma głosi, że napięcie jest równe prądowi pomnożonemu przez opór, czyli V = IR. Łączy ono trzy podstawowe wielkości obwodu. Napięcie to siła elektromotoryczna. Prąd to przepływ ładunku. Opór to opór temu przepływowi. Znając dwa z tych trzech, można obliczyć trzeci. Prawo to działa dla wielu materiałów i komponentów, choć nie dla wszystkich. Materiały, które mu podlegają, nazywane są omowymi. Materiały, które go nie spełniają, nazywane są nieomowymi.

Prawo Ohma jest wykorzystywane na co dzień przez inżynierów i elektryków. Pomaga ono w projektowaniu obwodów, doborze rezystorów i rozwiązywaniu problemów. Akumulator 12 V podłączony do rezystora 6-omowego generuje prąd o natężeniu 2 amperów. Gniazdo 120 V podłączone do żarówki 60 W pobiera 0,5 ampera. Prawo to wyjaśnia również, dlaczego linie przesyłowe wysokiego napięcia są wydajne. Wyższe napięcie oznacza niższy prąd przy tej samej mocy, a niższy prąd oznacza mniejsze straty energii na rezystancję przewodów. Prawo Ohma nie jest fundamentalnym prawem natury. Jest to zależność empiryczna, która obowiązuje dla wielu materiałów w różnych warunkach.

Fakty dotyczące prawa Ohma

• Równanie. V = IR.
• Napięcie. Napięcie elektryczne mierzone w woltach.
• Prąd. Przepływ ładunku mierzony w amperach.
• Rezystancja. Opór dla przepływu, mierzony w omach.
• Materiały omowe. Przestrzegaj prawa. Materiały nieomowe – nie.

Prawo Ohma nie jest tym samym, co prawa Kirchhoffa. Prawo Ohma wiąże napięcie, prąd i opór. Prawa Kirchhoffa wiążą prądy i napięcia w obwodach.