W chórze linia altu znajduje się poniżej sopranu, a powyżej tenora. Sam głos to niższy rejestr żeński, choć niektórzy kontratenorzy również śpiewają w tym rejestrze. Brzmienie jest często określane jako bogate i ciepłe, a nie błyszczące.

Partie altu często niosą harmonię, wypełniając środek faktury, podczas gdy sopran przejmuje melodię. W operze i pieśniach artystycznych termin mezzosopran czasami nakłada się na alt, jednak określenie chóralne pozostaje standardowe. Kompozytorzy piszą dla głosu altowego z ostrożnością, unikając skrajności, które nadwyrężają niskie dźwięki lub przesadzają z wysokością.

Wiele chórów dorosłych ma więcej sopranów niż altów, dlatego sekcja ta ceniona jest za równowagę. Repertuar solowy na alty obejmuje dzieła Bacha, Händla i późniejszych kompozytorów, którzy docenili jego charakterystyczną barwę.

• Niższy żeński głos śpiewający
• Zajmuje miejsce pomiędzy sopranem a tenorem
• Często niesie harmoniczne linie wewnętrzne
• Ciepły, bogaty tembr