Klasycznym sposobem dostosowania stawek jest porównanie rzeczywistego doświadczenia z celem. Metoda współczynnika strat (SOR) polega na opracowaniu wskaźnika zmian stawek poprzez porównanie rzeczywistego współczynnika strat z dopuszczalnym lub docelowym współczynnikiem strat. Jeśli doświadczenie jest gorsze od celu, stawki muszą wzrosnąć; jeśli lepsze, stawki mogą spaść.

Aktuariusze przeliczają straty z przeszłości na obecny poziom, uwzględniając czynniki rozwoju i trendu, a następnie obliczają skorygowany współczynnik szkodowości. Wskazana zmiana współczynnika to w przybliżeniu stosunek skorygowanego doświadczenia do dopuszczalnego współczynnika szkodowości pomniejszony o jeden. Metoda ta jest prosta i powszechnie stosowana w przypadku ubezpieczeń grupowych.

Ważenie wiarygodności z wykorzystaniem danych uzupełniających zapobiega nadmiernej reakcji na niskie ceny. Duże wahania stawek mogą być ograniczone ze względów regulacyjnych lub marketingowych. Metoda współczynnika strat pozostaje podstawową techniką nauczaną przez każdego aktuariusza ds. wyceny i stosowaną w niezliczonych wnioskach o stawki.

• Wskaźnik stawki oparty na doświadczeniu w stosunku do docelowego współczynnika strat
• Wykorzystuje opracowane i wytypowane straty historyczne
• Proste i powszechnie stosowane w ustalaniu cen
• Często ważone pod względem wiarygodności i podlegające limitom