Niewolnictwo niegdyś ograniczało miliony ludzi po obu stronach Atlantyku. Abolicja była zorganizowanym wysiłkiem mającym na celu położenie kresu handlowi niewolnikami i samej instytucji niewolnictwa. Aktywiści, byli niewolnicy, grupy religijne i politycy forsowali tę sprawę poprzez petycje, książki, pozwy sądowe i spotkania publiczne.

W Wielkiej Brytanii kampania nabrała rozmachu pod koniec XVIII wieku i doprowadziła do zakończenia handlu transatlantyckiego w 1807 roku, a następnie do emancypacji większości imperium w 1833 roku. W Stanach Zjednoczonych ruch ten podzielił się w kwestiach taktycznych, ale przyczynił się do wojny secesyjnej i przyjęcia Trzynastej Poprawki do Konstytucji. W innych miejscach podobne zmagania toczyły się w odmiennych warunkach prawnych i społecznych.

Abolicjoniści spotykali się z przemocą, cenzurą i sprzeciwem ekonomicznym ze strony tych, którzy czerpali zyski z pracy przymusowej. Ich sukces opierał się na wytrwałej organizacji, argumentacji moralnej i zmieniających się kalkulacjach politycznych. Prawne zniesienie niewolnictwa nie zatarło jego ekonomicznych i społecznych konsekwencji, które nadal kształtowały społeczeństwa jeszcze długo po jego zniesieniu.

• Ruch na rzecz zakończenia niewolnictwa i handlu niewolnikami
• Odniósł znaczące zwycięstwa prawne w XIX wieku
• Zaangażowani różnorodni aktywiści i strategie
• Pozostawiono nierozstrzygnięte kwestie równości i sprawiedliwości