Slavernij hield ooit miljoenen mensen in de Atlantische wereld in hun greep. De afschaffing van de slavernij was de georganiseerde poging om een ​​einde te maken aan de slavenhandel en het instituut van de slavernij zelf. Activisten, voormalige slaven, religieuze groeperingen en politici zetten zich hiervoor in door middel van petities, boeken, rechtszaken en openbare bijeenkomsten.

In Groot-Brittannië won de campagne aan kracht aan het einde van de achttiende eeuw en bewerkstelligde ze in 1807 het einde van de trans-Atlantische handel, gevolgd door de afschaffing van de slavernij in het grootste deel van het rijk in 1833. In de Verenigde Staten raakte de beweging verdeeld over de tactieken, maar droeg ze wel bij aan de aanloop naar de Burgeroorlog en het Dertiende Amendement. Elders ontvouwden zich soortgelijke strijdpunten onder andere juridische en sociale omstandigheden.

Abolitionisten werden geconfronteerd met geweld, censuur en economische tegenstand van degenen die profiteerden van dwangarbeid. Hun succes berustte op aanhoudende organisatie, morele argumenten en veranderende politieke overwegingen. De wettelijke afschaffing van de slavernij wiste de economische en sociale gevolgen ervan niet uit, die samenlevingen nog lang daarna bleven beïnvloeden.

• Beweging om een ​​einde te maken aan de slavernij en de slavenhandel.
• Behaalde belangrijke juridische overwinningen in de 19e eeuw.
• Er waren diverse activisten en strategieën bij betrokken.
• Er blijven onbeantwoorde vragen over gelijkheid en rechtvaardigheid achter.