Skały i osady zawierają otwarte przestrzenie, które mogą gromadzić płyny. Porowatość to ułamek objętości zajmowanej przez te puste przestrzenie, wyrażony w procentach. Obejmuje ona przestrzenie między ziarnami, szczeliny i jamy powstałe w wyniku rozpuszczania.

Porowatość pierwotna powstaje podczas osadzania się osadów lub krzepnięcia skał; porowatość wtórna rozwija się później w wyniku pękania lub wietrzenia. Dobrze wysortowane piaskowce mogą mieć porowatość na poziomie 20–30%; krystaliczne skały magmowe często mają porowatość poniżej 1%, chyba że są spękane.

Porowatość określa, ile wody lub węglowodorów może zmagazynować skała. W połączeniu z przepuszczalnością kontroluje przepływ płynów. Geolodzy i inżynierowie mierzą porowatość za pomocą technik laboratoryjnych, wykorzystując rdzenie oraz geofizyczne profile otworowe. Zagęszczanie i cementowanie stopniowo zmniejszają porowatość wraz z głębokością i czasem.

• Procent przestrzeni pustej w skale lub osadzie
• Kontroluje pojemność magazynowania płynów
• Może być pierwotny lub wtórny
• Zmniejszone poprzez zagęszczanie i cementowanie