Rozdzielczość określa, ile szczegółów zawiera obraz, zazwyczaj liczoną w pikselach. Wyświetlacz o rozdzielczości 1920 na 1080 ma nieco ponad dwa miliony pikseli. Zdjęcie o rozdzielczości 4000 na 3000 ma dwanaście milionów. Więcej pikseli oznacza drobniejsze szczegóły i większy rozmiar pliku. Termin ten pojawia się również w druku, gdzie rozdzielczość mierzy się w punktach na cal. Gazeta może drukować z rozdzielczością 150 dpi. Błyszczący magazyn potrzebuje 300 dpi, aby uzyskać ostre zdjęcia.

Kontrowersje wynikają z faktu, że ekrany i wydruki używają różnych jednostek. Obraz w internecie o rozdzielczości 72 pikseli na cal wygląda dobrze na monitorze. Ten sam plik, wydrukowany na drukarce, będzie wyglądał miękko. Zasadą dla druku jest rozdzielczość 300 dpi w rozmiarze końcowym. W przypadku ekranów liczą się wymiary pikseli, a nie liczba dpi, która często jest jedynie metadanymi. Projektanci pracujący w obu mediach zachowują oryginały w wysokiej rozdzielczości i eksportują mniejsze wersje do internetu.

Praktyczne wskazówki

• Wydruk: 300 dpi przy ostatecznym rozmiarze wyjściowym.
• Sieć: dopasuj wymiary pikseli do rozmiaru wyświetlacza.
• Ekrany Retina: eksport 2x w celu uzyskania ostrości.
• Zachowaj oryginalne pliki w wysokiej rozdzielczości w archiwum.

Rozdzielczość sama w sobie nie jest jakością. Obraz o wysokiej rozdzielczości może być rozmazany, słabo oświetlony lub źle skomponowany. Jednak bez wystarczającej liczby pikseli żadna edycja go nie uratuje.