Steadicam to stabilizujący zestaw, który umożliwia płynny ruch kamery z ręki. Został wynaleziony przez Garretta Browna w 1975 roku i zdobył Oscara. Zestaw wykorzystuje system sprężyn, gimbali i przeciwwag, aby odizolować kamerę od ciała operatora. Operator nosi kamizelkę i ramię, na którym trzyma kamerę. Kamera unosi się, jest wyważona i płynnie porusza. Steadicam pozwala kamerze poruszać się w przestrzeni, w górę po schodach, za zakrętami i przez tłum, bez drgań kamery z ręki i ograniczeń związanych z wózkiem.

Steadicam zrewolucjonizował kinematografię. Po raz pierwszy został użyty w filmach „Bound for Glory” i „Rocky”, ale jego najsłynniejsze, wczesne zastosowanie miało miejsce w „Lśnieniu”, gdzie sunął korytarzami hotelu Overlook. Był używany w „Chłopcach z ferajny” w słynnym ujęciu z Copacabaną oraz w „Ludzkich dzieciach” w długich, immersyjnych ujęciach. Steadicam pozwala kamerze stać się postacią, poruszającą się w świecie razem z aktorami. Tworzy to poczucie immersji i ciągłości.

Steadicam wymaga doświadczonego operatora. Sprzęt jest ciężki i delikatny. Operator musi balansować kamerą, kontrolować ruch i kadrować ujęcie. Opanowanie tej funkcji wymaga lat praktyki. Steadicam to nie jedyny sprzęt stabilizujący. Istnieją również gimbale, takie jak Ronin i MōVI, które wykorzystują silniki zamiast sprężyn. Jednak Steadicam pozostaje standardowym narzędziem. To piękna maszyna. To również wyczyn fizyczny.