Een Steadicam is een stabilisatiesysteem dat zorgt voor vloeiende, uit de hand te gebruiken camerabewegingen. Het werd in 1975 uitgevonden door Garrett Brown en won een Academy Award. Het systeem maakt gebruik van veren, cardanische ophangingen en contragewichten om de camera te isoleren van het lichaam van de operator. De operator draagt ​​een vest en een arm die de camera vasthoudt. De camera zweeft, in balans en soepel. Met de Steadicam kan de camera zich door de ruimte bewegen, trappen op, om hoeken en door menigten, zonder de trillingen van een handheld camera of de beperkingen van een dollyrail.

De Steadicam zorgde voor een revolutie in de cinematografie. Hij werd voor het eerst gebruikt in Bound for Glory en Rocky, maar de beroemdste vroege toepassing was in The Shining, waar hij door de gangen van het Overlook Hotel gleed. Hij werd ook gebruikt in Goodfellas voor de beroemde tracking shot in Copacabana, en in Children of Men voor de lange, meeslepende takes. De Steadicam stelt de camera in staat een personage te zijn, die met de acteurs meebeweegt in de wereld. Het creëert een gevoel van immersie en continuïteit.

De Steadicam vereist een ervaren operator. Het apparaat is zwaar en kwetsbaar. De operator moet de camera in balans houden, de beweging controleren en de compositie bepalen. Het vergt jarenlange oefening om het te beheersen. De Steadicam is niet het enige stabilisatiesysteem. Er zijn ook gimbals, zoals de Ronin en de MōVI, die motoren in plaats van veren gebruiken. Maar de Steadicam blijft een standaardinstrument. Het is een prachtig apparaat. Het is ook een fysiek hoogstandje.