Het perifere zenuwstelsel bestaat uit alle zenuwstructuren buiten de hersenen en het ruggenmerg. Het verbindt het centrale zenuwstelsel met de ledematen, organen en sensorische receptoren.

Sensorische (afferente) zenuwbanen transporteren informatie van receptoren in de huid, spieren, gewrichten en inwendige organen naar binnen. Motorische (efferente) zenuwbanen transporteren commando's naar buiten, naar spieren en klieren. Het somatische zenuwstelsel stuurt de willekeurige skeletspieren aan; het autonome zenuwstelsel reguleert de onwillekeurige functies en is zelf onderverdeeld in een sympathisch en een parasympathisch zenuwstelsel. De hersen- en ruggenmergzenuwen vormen de belangrijkste banen van het perifere zenuwstelsel.

In tegenstelling tot het centrale zenuwstelsel hebben perifere zenuwen een groter regeneratievermogen na letsel, hoewel het herstel vaak onvolledig is. Aandoeningen zoals perifere neuropathie, het syndroom van Guillain-Barré en verschillende vormen van zenuwcompressie illustreren de kwetsbaarheid van deze zenuwbanen. Het perifere zenuwstelsel is de uitgebreide bedrading van het lichaam, zonder welke de hersenen geïsoleerd zouden zijn van de wereld en van het lichaam waarin ze zich bevinden.

Elke gewaarwording die de hersenen bereikt en elk commando dat een spier aanstuurt, gaat via het perifere zenuwstelsel.