Vibrato is een lichte, snelle variatie in toonhoogte die wordt gebruikt om warmte en expressiviteit toe te voegen aan een aangehouden noot. Strijkers produceren het door een gecontroleerde, wiegende beweging van de linkerhand; blazers en zangers gebruiken variaties in luchtsnelheid of embouchure; sommige toetsinstrumenten kunnen het elektronisch simuleren.

De snelheid en breedte van het vibrato worden aangepast aan de muziekstijl, het karakter van de frase en persoonlijke smaak. Barokmusici en sommige specialisten in oude muziek gebruiken vaak weinig of geen continu vibrato, terwijl romantische en latere stijlen een prominentere oscillatie prefereren. Overmatig of slecht gecontroleerd vibrato kan de toonhoogte verbergen; een goed gedoseerd vibrato versterkt de klank zonder de aandacht op zichzelf te vestigen.

Het leren produceren van een gelijkmatig, gecentreerd vibrato is een belangrijke fase in de technische ontwikkeling voor de meeste melodie-instrumenten en voor zangers. Deze techniek wordt onderdeel van het expressieve vocabulaire van de speler.

• Snelle, lichte variatie in toonhoogte
• Voegt warmte en expressie toe.
• Klinkt anders op verschillende instrumenten.
• Aangepast aan stijl en smaak.