'Je loopt een kamer binnen. Je ziet een brief op tafel liggen. Je opent hem.' Dat is het tweede-persoonsperspectief – de verteller spreekt de lezer direct aan met 'je'. Het komt zelden voor in fictie, maar is zeer krachtig wanneer het goed wordt gebruikt.

Het gebruik van de tweede persoon trekt de lezer het verhaal in. Het maakt van de lezer een personage. Dit kan meeslepend of juist beschuldigend aanvoelen, afhankelijk van de toon. Jay McInerney's Bright Lights, Big City is een bekend voorbeeld. Dat geldt ook voor Italo Calvino's Als op een winternacht een reiziger. De techniek werkt het best in korte verhalen of interactieve fictie. In een roman kan het effect snel verzwakken. Het is ook gebruikelijk in zelfhulpboeken, kookboeken en reclame: "Je kunt snel afvallen." In die contexten is het direct en overtuigend. In literaire fictie is het een gok. Wanneer het werkt, creëert het een intimiteit die geen enkel ander perspectief kan evenaren.

Effecten

• Dompelt de lezer onder in de spelwereld.
• Creëert intimiteit
• Kan beschuldigend overkomen.
• Moeilijk vol te houden gedurende langere perioden