Google introduceerde Material Design in 2014 als een uniforme visuele taal voor zijn producten. Het systeem behandelt interface-elementen als fysieke objecten met diepte, schaduw en beweging. Kaarten lijken van het oppervlak te zweven. Knoppen golven wanneer erop getikt wordt. Overgangen volgen natuurlijke, vloeiende lijnen. De metafoor is papier, maar dan papier dat kan uitrekken, vouwen en schaduwen kan werpen. Het doel was consistentie te bereiken op Android, het web en in de eigen apps van Google.

Material Design is meer dan alleen een uiterlijk. Het is een systeem van componenten, richtlijnen en tools. Het specificeert typografie, kleur, lay-outrasters, hoogteverschillen en interactiepatronen. Ontwikkelaars kunnen Material Components gebruiken voor Android, Flutter en het web. Ontwerpers kunnen de richtlijnen volgen zonder helemaal opnieuw te hoeven beginnen. Het systeem is meerdere keren bijgewerkt, met name met Material You in 2021, dat dynamische kleuren introduceerde die zich aanpassen aan de achtergrond van de gebruiker. Material Design is bekritiseerd omdat het te voorschrijvend zou zijn en ervoor zou zorgen dat apps er hetzelfde uitzien. Het is echter ook breed geaccepteerd, niet alleen door Google.

Kernelementen

• Hoogteverschil en schaduw voor diepte.
• Beweging en overgangen voor feedback.
• Rastergebaseerde lay-outs voor structuren.
• Opvallende kleuren en typografie voor een hiërarchische structuur.

Material Design is geen stijl om te kopiëren. Het is een raamwerk voor het consistent nemen van beslissingen binnen een groot productecosysteem.